اينكه گياهان دارويى را گردآورى كرده آنها را به‌عنوان دارو در معرض فروش مىگذاشته‌اند . يكى از مشهورترين اينها فردى بوده است به نام ابو العباس احمد بن مفرج اشبيلى اندلسى معروف به ابن الروميه كه در سال 561 ه ( 1165 م ) در اشبيليه متولد شده است . وى همانطوركه يك گياه‌شناس بوده ، متخصص و سازندهء داروهاى گياهى هم بوده است . وى همچنين از رجال حديث نيز به شمار آمده است . همچنانكه در مورد او گفته شده است : « رغبت وى به سماع حديث و ارتباط با محدثين و همچنين تمايلش به يافتن اماكنى كه محل رويش انواع علف‌هاست و نيز علاقه‌اش به جمع‌آورى گياهان مختلف دارويى او را بر آن داشت كه سفرهاى متعددى انجام دهد . » وى تأليفات گرانقدرى در مورد انواع گياه و دارو دارد . علاوه بر اين ، خانواده‌هايى وجود دارند كه داراى لقب « حشائشى » هستند و اين لقب را نسل اندر نسل به ارث برده‌اند بدون اينكه در مورد گياهان ، فعاليتى داشته باشند . بدون شك اين افراد كسانى هستند كه گذشتگانشان در زمينهء گياهان فعاليت داشته‌اند و ازاين‌رو به آنها اين لقب اطلاق مىشده است و اين لقب همچنان بر دودمان آنها هم اطلاق شده است تا جايى كه حتى پس از ترك فعاليت در اين زمينه ، اين لقب بر آنها مانده است . يكى از اين افراد ، محمد بن عثمان حشائشى است كه در سال 1271 ه ( 1855 م ) در شهر تونس به دنيا آمد و مؤلف چندين كتاب است از جمله كتابى به نام « جلاء الكرب عن طرابلس الغرب » - كه قبلا از آن ياد كرديم و دوباره آن را و پس از آن را براى رعايت نظم و ترتيب بحث ، تكرار خواهيم كرد . با توجه به مطالب فوق اين سؤال مطرح مىشود كه از كجا معلوم اطلاق صفت حشائشى به نزاريان ، ريشخندى به آنان نبوده باشد از اين باب كه : ايشان